اولين ركن در انسان شناسي زبان و دومين ركن روش آن است. به كمك روش مفاهيم و ايده ها و دست آوردها را مي توان خلق كرد. روش به دو معناست 1- به معناي فن و تكنيك كه اشاره به تكنيكها و ابزارها و راهبردهايي كه هر دانشي براي گردآوري و تجزيه تحليل اطلاعات به كار مي برد. 2- به معناي روش شناسي كه درباره مفروضات بنياديني كه راهبردهاي كلي را براي رسيدن به يك دانش معتبر تعيين مي كند.

روش انسان شناسي اغلب با واژه مردم نگاري (روش كيفي) همراه مي باشد. مردم نگاري هويت انسان شناسي است. به كمك مردم نگاري يك فرهنگ را توصيف و تحليل و طبقه بندي مي كنيم. بنيان گذار مردم نگاري مدرن مالينفسكي است، وي معتقد بود براي مطالعه نقش دين مي بايست اقتصاد را مطالعه كرد زيرا دين كاملا مرتبط با زندگي اقتصاد آنهاست و نشان داد كه تمام اجزا زندگي آدم به هم ربط دارد و براي فهم يك پديده بايد تمام جوانب پديده را شناخت.

بايد توجه داشت كه زبان و روش باعث بوجود آمدن بينش يا رويكرد مي شوند و در انسان شناسي نيز اين رويكردها قابل ملاحظه اند:

• رويكرد انسان شناسانه تطبيقي است. يعني انسان شناس از طريق مقايسه هايي كه در بعد تاريخي يا در بعد مكاني انجام مي دهد در فرهنگهاي مختلف "شباهتها و تفاوتها" را پيدا مي كند. اين تفاوتها در طرز عمل به عبارتي تفاوت در فرهنگهاست و انسان شناس در جستجوي شناخت چگونگي توليد و توزيع و مصرف فرهنگ توسط انسان است.
• رويكرد انسان شناسانه معطوف و متمركز بر شناخت فرهنگ است. انسان شناسي يعني شناخت طبيعت انسان، اما طبيعت و هستي انسان از منظر فرهنگ. بايد گفت كه فرهنگ يك ميراث اجتماعي و يك امر اجتماعي است نه فردي، فرهنگ از انباشت تجربه هاي يك قوم در طول تاريخ شكل گرفته و نابوديش مستقل از فرد است و انسان شناس به انسان از اين ديد كه مولد فرهنگ اين امر اجتماعي و تاريخي است توجه دارد.
• رويكرد انسان شناسانه كل نگر است. به عبارتي مطالعه تمامي ابعاد يك پديده در بستر اجتماعي آن است. انسان شناس از تمام جنبه ها به بررسي و مطالعه انسان مي پردازد به عبارتي يعني ديدن همه چيز درباره يك چيز.
• رويكرد انسان شناسانه داراي رويكرد دروني است و به دنبال شناخت معاني و فرايندهاي توليد، توزيع و كار آنهاست. انسان شناس كوشش مي كند كه براي شناخت فرهنگ يك قوم مفاهيم لازم را از زبان و تجربه و تاريخ خود همان قوم بيرون بياورد و مورد مطالعه قرار بدهد. به عبارتي مشاهده مستقيم و بدون واسطه تجربه كردن و تحليل مفاهيم از درون خود فرهنگ مربوطه.
• رويكرد انسان شناسانه متكي بر روش مردم نگارانه براي شناسايي نظام هاي مقوله بندي فرهنگي در فرهنگهاي مختلف است. مردم نگاري يعني توصيف و تبيين و توضيح يك پديده فرهنگي از طريق مشاهده و شناخت مستقيم و نزديك مسئله مورد مطالعه و بافتمند سازي آن پديده در بافت كلي فرهنگ جامعه مورد مطالعه. در فرهنگ هاي مختلف ما شاهد تعاريف، اولويت بندي و طبقه بندي كردنهاي متفاوت هستيم.

انسان شناسي دانشي است كه به مطالعه و شناخت "انسان" مي پردازد و همين طور به بررسي آثار انسان كه مهمترين اثري كه انسان خلق كرده است همان فرهنگ است. چگونگي توليد فرهنگ و به كارگيري فرهنگ و تفاوتهاي فرهنگي و ارتباط بين فرهنگها از موضوعات انسان شناسي است.

انسان شناسي به ما شيوه ديدن را مي آموزد، به عبارتي ياد مي دهد كه با چه شيوه اي عالم را ببينيم و درك كنيم. روش و ابزار انسان شناسي "مردم نگاري" است.

انسان شناسي داراي چهار شاخه اصلي است كه هر يك به جنبه خاصي از انسان و شناخت او مي پردازد، و براي شناخت انسان روشها و مقاهيم خاصي لازم است. اين شاخه ها عبارتند از:

1-     انسانشناسي زيستي (فيزيكي، جسماني) كه به مطالعه نژادها مي پردازد زيرا خصوصيات يك قوم و ملت متآثر بر فرهنگ و همچنين تأثير گذار بر فرهنگ است.

2-     انسان شناسي زبان شناختي كه به بررسي زبان مي پردازد زيرا زبان الگوي اصلي تماميت فرهنگ است.

3-     انسان شناسي باستان شناختي كه به بررسي منشأ فرهنگها و چگونگي روند پيدايش و تحول تمدن و فرهنگ مي پردازد.

4-     انسان شناسي اجتماعي فرهنگي كه هدف آن شناخت چگونگي و طرز عمل فرهنگهاست.

منظور از روش انسان شناسي اين است كه امور و تجربه ها و رويدادها و پديده هاي فرهنگي را ببينيم و نسبت به آنها حساسيت پيدا كنيم و به موضوعات اطرافمان بي تفاوت نباشيم.

انسان شناسي به ما ياد مي دهد كه لايه هاي مختلف آشكار و پنهان واقعيات را و توان ديدن آنها را پيدا كنيم و در فهم و شناخت واقعيتها به لايه هاي سطحس و ظاهري بسنده نكنيم. روش ابزاري مفهومي و بينشي داشته باشيم و به كمك آن لايه هاي مختلف را تفكيك كنيم. براي اين منظور بايد "تفكر انتقادي" و پرسش كردن درباره فرهنگ را فرا بگيريم، يعني داشتن تفكر تحليلي نسبت به فرهنگ و جامعه.

به نظر من با استفاده از انسان شناسي مي توانيم ريشه يابيهاي لازم را انجام بدهيم و با رسيدن به ريشه ها و علتها مشكلات را نيز پاسخ دهيم و توسعه ها و پيشرفتهاي چشمگيري در سطح جهان داشته باشيم. از ديگر كاربردهاي انسان شناسي مي توانيم در بازاريابي، تجارت، مديريت ، آموزش و ... را نام برد.

تا حالا سه جلسه از كلاس مردم شناسي فرهنگي با استاد فاضلي گذشته و من هم چون بعد از حذف و اضافه اين درس رو برداشتم دو جلسه هست كه سر كلاس مي رم... براي من اين درس از دروس اختياري هست اما از حق نگذرم خيلي درس جالبي هستش ...

موضوع درس در جلسه دوم درباره "انسان شناسي چيست" بود و در مورد زبان انسان شناسانه و زبان علمي و آكادميك استاد صحبت كردند كه به نظرم خيلي جالب بود.

در جلسه سوم هم استاد در مورد اينكه زبان علم عليه زبان عادي است و تفاوتهاي بين آنها توضيح دادند. ويژگيهاي زبان عادي عبارتند ازاينكه: زبان عادي عملي، عاطفي، توصيفي، تصادفي، و مبتني بر ايده آلها و آرمانها مي باشد در صورتي كه ويژگي هاي زبان علمي و يا همان زبان حرفه اي اين است كه زبان علمي نظري، تجربي و بي طرف، تحليلي، نظام مند و مبتني بر واقعيت است. علم يعني مقوله بندي كردن و طبقه بندي كردن كه حالت سيستماتيك و نظري دارد...

درباره زبان تا به حال اينجوري فكر نكرده بودم ... مخصوصا من كه دانشجوي رشته ارتباطات هستم و براي برقراري ارتباطات شفاهي يكي از ابزارهايي كه بسيار از آن استفاده مي كنيم زبان است...

فقط همين ... خواستم تولد وبلاگ جديدمو تبريك بگم... (به خودم البته)

اميدوارم خوب بنويسم... راستش زياد اهل نوشتن نيستم... فكر مي كنم سخته... اما سعي خودمو مي كنم كه اين دفعه موفق باشم... آخه قبلا هم وبلاگ داشتم اما نمي دونم چرا حكش كردند...