انسان شناسي دانشي است كه به مطالعه و شناخت "انسان" مي پردازد و همين طور به بررسي آثار انسان كه مهمترين اثري كه انسان خلق كرده است همان فرهنگ است. چگونگي توليد فرهنگ و به كارگيري فرهنگ و تفاوتهاي فرهنگي و ارتباط بين فرهنگها از موضوعات انسان شناسي است.

انسان شناسي به ما شيوه ديدن را مي آموزد، به عبارتي ياد مي دهد كه با چه شيوه اي عالم را ببينيم و درك كنيم. روش و ابزار انسان شناسي "مردم نگاري" است.

انسان شناسي داراي چهار شاخه اصلي است كه هر يك به جنبه خاصي از انسان و شناخت او مي پردازد، و براي شناخت انسان روشها و مقاهيم خاصي لازم است. اين شاخه ها عبارتند از:

1-     انسانشناسي زيستي (فيزيكي، جسماني) كه به مطالعه نژادها مي پردازد زيرا خصوصيات يك قوم و ملت متآثر بر فرهنگ و همچنين تأثير گذار بر فرهنگ است.

2-     انسان شناسي زبان شناختي كه به بررسي زبان مي پردازد زيرا زبان الگوي اصلي تماميت فرهنگ است.

3-     انسان شناسي باستان شناختي كه به بررسي منشأ فرهنگها و چگونگي روند پيدايش و تحول تمدن و فرهنگ مي پردازد.

4-     انسان شناسي اجتماعي فرهنگي كه هدف آن شناخت چگونگي و طرز عمل فرهنگهاست.

منظور از روش انسان شناسي اين است كه امور و تجربه ها و رويدادها و پديده هاي فرهنگي را ببينيم و نسبت به آنها حساسيت پيدا كنيم و به موضوعات اطرافمان بي تفاوت نباشيم.

انسان شناسي به ما ياد مي دهد كه لايه هاي مختلف آشكار و پنهان واقعيات را و توان ديدن آنها را پيدا كنيم و در فهم و شناخت واقعيتها به لايه هاي سطحس و ظاهري بسنده نكنيم. روش ابزاري مفهومي و بينشي داشته باشيم و به كمك آن لايه هاي مختلف را تفكيك كنيم. براي اين منظور بايد "تفكر انتقادي" و پرسش كردن درباره فرهنگ را فرا بگيريم، يعني داشتن تفكر تحليلي نسبت به فرهنگ و جامعه.

به نظر من با استفاده از انسان شناسي مي توانيم ريشه يابيهاي لازم را انجام بدهيم و با رسيدن به ريشه ها و علتها مشكلات را نيز پاسخ دهيم و توسعه ها و پيشرفتهاي چشمگيري در سطح جهان داشته باشيم. از ديگر كاربردهاي انسان شناسي مي توانيم در بازاريابي، تجارت، مديريت ، آموزش و ... را نام برد.