اولين ركن در انسان شناسي زبان و دومين ركن روش آن است. به كمك روش مفاهيم و ايده ها و دست آوردها را مي توان خلق كرد. روش به دو معناست 1- به معناي فن و تكنيك كه اشاره به تكنيكها و ابزارها و راهبردهايي كه هر دانشي براي گردآوري و تجزيه تحليل اطلاعات به كار مي برد. 2- به معناي روش شناسي كه درباره مفروضات بنياديني كه راهبردهاي كلي را براي رسيدن به يك دانش معتبر تعيين مي كند.

روش انسان شناسي اغلب با واژه مردم نگاري (روش كيفي) همراه مي باشد. مردم نگاري هويت انسان شناسي است. به كمك مردم نگاري يك فرهنگ را توصيف و تحليل و طبقه بندي مي كنيم. بنيان گذار مردم نگاري مدرن مالينفسكي است، وي معتقد بود براي مطالعه نقش دين مي بايست اقتصاد را مطالعه كرد زيرا دين كاملا مرتبط با زندگي اقتصاد آنهاست و نشان داد كه تمام اجزا زندگي آدم به هم ربط دارد و براي فهم يك پديده بايد تمام جوانب پديده را شناخت.

بايد توجه داشت كه زبان و روش باعث بوجود آمدن بينش يا رويكرد مي شوند و در انسان شناسي نيز اين رويكردها قابل ملاحظه اند:

• رويكرد انسان شناسانه تطبيقي است. يعني انسان شناس از طريق مقايسه هايي كه در بعد تاريخي يا در بعد مكاني انجام مي دهد در فرهنگهاي مختلف "شباهتها و تفاوتها" را پيدا مي كند. اين تفاوتها در طرز عمل به عبارتي تفاوت در فرهنگهاست و انسان شناس در جستجوي شناخت چگونگي توليد و توزيع و مصرف فرهنگ توسط انسان است.
• رويكرد انسان شناسانه معطوف و متمركز بر شناخت فرهنگ است. انسان شناسي يعني شناخت طبيعت انسان، اما طبيعت و هستي انسان از منظر فرهنگ. بايد گفت كه فرهنگ يك ميراث اجتماعي و يك امر اجتماعي است نه فردي، فرهنگ از انباشت تجربه هاي يك قوم در طول تاريخ شكل گرفته و نابوديش مستقل از فرد است و انسان شناس به انسان از اين ديد كه مولد فرهنگ اين امر اجتماعي و تاريخي است توجه دارد.
• رويكرد انسان شناسانه كل نگر است. به عبارتي مطالعه تمامي ابعاد يك پديده در بستر اجتماعي آن است. انسان شناس از تمام جنبه ها به بررسي و مطالعه انسان مي پردازد به عبارتي يعني ديدن همه چيز درباره يك چيز.
• رويكرد انسان شناسانه داراي رويكرد دروني است و به دنبال شناخت معاني و فرايندهاي توليد، توزيع و كار آنهاست. انسان شناس كوشش مي كند كه براي شناخت فرهنگ يك قوم مفاهيم لازم را از زبان و تجربه و تاريخ خود همان قوم بيرون بياورد و مورد مطالعه قرار بدهد. به عبارتي مشاهده مستقيم و بدون واسطه تجربه كردن و تحليل مفاهيم از درون خود فرهنگ مربوطه.
• رويكرد انسان شناسانه متكي بر روش مردم نگارانه براي شناسايي نظام هاي مقوله بندي فرهنگي در فرهنگهاي مختلف است. مردم نگاري يعني توصيف و تبيين و توضيح يك پديده فرهنگي از طريق مشاهده و شناخت مستقيم و نزديك مسئله مورد مطالعه و بافتمند سازي آن پديده در بافت كلي فرهنگ جامعه مورد مطالعه. در فرهنگ هاي مختلف ما شاهد تعاريف، اولويت بندي و طبقه بندي كردنهاي متفاوت هستيم.